افتونیوز|  گاهی در تاریخ فوتبال یک منطقه، بازیکنانی ظهور می‌کنند که آمار و جام و عنوان، تنها بخشی از داستان آنهاست. نام بعضی بازیکنان اما فراتر از اعداد می‌رود و در خاطره هواداران ماندگار می‌شود؛ بازیکنانی که کافی بود نامشان در ترکیب تیم حریف دیده شود تا مدافعان از همان سوت آغاز، نگران اتفاقی باشند که ممکن است در محوطه جریمه رقم بخورد.

افضل آرانپور یکی از همین نام‌هاست؛ مهاجمی که سال‌ها در فوتبال دهدشت و کهگیلویه و بویراحمد درخشید و برای بسیاری از مدافعان، مهارش یکی از سخت‌ترین مأموریت‌های داخل زمین بود.

اما شاید یکی از ماندگارترین فصل‌های داستان فوتبال افضل، به ورزشگاه تختی خرم‌آباد و دیداری حساس مقابل خیبر بازمی‌گردد؛ مسابقه‌ای که یک گل، نه‌تنها نتیجه بازی را تحت تأثیر قرار داد، بلکه فضای ورزشگاه را نیز به شدت ملتهب کرد.

یک گل و یک ورزشگاه که آرام نماند

افضل آرانپور در دوران بازیگری خود گل‌های بسیار، حساس و تماشایی زیادی به ثمر رساند؛ اما شاید یکی از بهترین گل‌های عمرش را در ورزشگاه تختی خرم‌آباد، در حضور هزاران تماشاگر متعصب و خونگرم لرستانی، مقابل تیم قدرتمند خیبر خرم‌آباد به ثمر رساند.

خیبر در آن روزها تیمی قدرتمند و نایب‌قهرمان جام حذفی ایران بود و این دیدار نیز از حساسیت بالایی برخوردار بود.

گل افضل اما همه‌چیز را تغییر داد.

این گل در شرایطی به ثمر رسید که استاندار و جمعی از مدیران کل استان لرستان نیز در ورزشگاه حضور داشتند و حساسیت مسابقه به اوج خود رسیده بود.

پس از گل، فضای ورزشگاه به‌شدت متشنج شد؛ به‌گونه‌ای که بنا بر روایت نویسنده، پلیس شهر خرم‌آباد مجبور شد با دو خودروی پلیس و آژیرکشان، اتوبوس حامل بازیکنان تیم را از ورزشگاه تختی خرم‌آباد تا شهر پلدختر اسکورت کند.

شاید همین ماجرا به‌تنهایی کافی باشد تا بدانیم نام افضل ارانپور در آن روزها برای هواداران فوتبال چه معنایی داشت.

هفت برادر فوتبالی و یک ستاره

افضل آرانپور در خانواده‌ای کاملاً ورزشی و فوتبالی رشد کرد؛ خانواده‌ای که هر هفت برادر آن فوتبالیست شدند و در تیم‌های مختلف سابقه و عملکرد قابل توجهی داشتند.

با این حال، در میان این خانواده فوتبالی، افضل بیش از همه درخشید و به ستاره‌ای تبدیل شد که نامش با فوتبال دهدشت گره خورد.

در سال ۱۳۵۹، نشانه‌های ظهور این ستاره بیش از پیش نمایان شد؛ بازیکنی که بعدها با تلاش، پشتکار و نمایش‌های خیره‌کننده، همچون خورشیدی تابناک در آسمان فوتبال دهدشت و کهگیلویه بزرگ درخشید.

وقتی یک تعویض، مسیر یک ستاره را تغییر داد

یکی از خاطرات مهم دوران ظهور افضل ارانپور به مسابقات قهرمانی باشگاه‌های کهگیلویه بازمی‌گردد؛ جایی که پرسپولیس دهدشت مقابل ایثار سرفاریاب قرار گرفته بود.

در دقیقه هفتاد مسابقه، بنده که سرمربی تیم پرسپولیس دهدشت بودم، تصمیم گرفتم افضل ارانپور را که در آن زمان نوجوانی عضو تیم نوجوانان پرسپولیس بود، وارد زمین کنم.

تصمیمی که برای بسیاری عجیب و حتی غیرقابل باور بود.

اما من به افضل اعتماد و اعتقاد داشتم.

او نیز پاسخ این اعتماد را به بهترین شکل ممکن داد؛ چراکه در همان بیست دقیقه پایانی و با وجود سن کم، دو گل زیبا به ثمر رساند.

شاید بتوان گفت طلوع ستاره افضل ارانپور از همان مسابقه آغاز شد؛ ستاره‌ای که پس از آن، در فوتبال استان به‌عنوان بازیکنی خلاق، سرعتی و گلزن شناخته شد.

مهاجمی که بوی گل می‌داد

افضل آرانپور بدون تعارف یکی از مهاجمان خطرناک و به‌یادماندنی فوتبال کهگیلویه و بویراحمد بود؛ مهاجمی مادرزاد، چهارچوب‌شناس، سریع و گلزن که مجموعه‌ای از ویژگی‌های لازم برای یک مهاجم تمام‌عیار را در اختیار داشت.

قدرت بدنی، سرعت، استقامت، تکنیک، قدرت شوت‌زنی، دریبلینگ و مهم‌تر از همه شم گلزنی، از ویژگی‌هایی بود که او را به مهاجمی متفاوت تبدیل می‌کرد.

فرارهای سرعتی و دریبل‌های ویرانگرش می‌توانست هر خط دفاعی را به هم بریزد و تور دروازه حریفان را به لرزه درآورد.

افضل در هر جای زمین بوی گل می‌داد.

حضور او به‌تنهایی برای افزایش استرس بازیکنان حریف کافی بود و بزرگ‌ترین دغدغه هر کادر فنی و خط دفاعی که مقابل او قرار می‌گرفت، پیدا کردن راهی برای مهار این مهاجم سرکش و رام‌نشدنی بود.

آزادی دهدشت؛ خانه یک گلزن خطرناک

سال‌های سال، ورزشگاه پیر و نوستالژیک آزادی دهدشت، شاهد جولان مهاجمی بود که در محوطه جریمه برای مدافعان یک تهدید جدی محسوب می‌شد.

افضل آرانپور در مقابل بسیاری از تیم‌ها قرار گرفت و کمتر مسابقه‌ای بود که حضور او بدون ایجاد خطر جدی برای دروازه حریف سپری شود.

گلزنی و گل‌سازی برای او به عادتی دیرینه تبدیل شده بود؛ عادتی که هواداران فوتبال دهدشت بارها و بارها شاهد آن بودند.

او فقط گل نمی‌زد؛ با حرکت‌هایش فضا می‌ساخت، دفاع حریف را به هم می‌ریخت و برای هم‌تیمی‌هایش موقعیت خلق می‌کرد.

ستاره‌هایی که فرصت درخشش در فوتبال ایران را پیدا نکردند

دهه شصت فوتبال دهدشت، پر از بازیکنان بااستعداد و باکیفیتی بود؛ بازیکنانی که اگر از حمایت، امکانات و فرصت مناسب برخوردار می‌شدند، می‌توانستند در تیم‌های بزرگ فوتبال ایران نیز حضور پیدا کنند.

اما محرومیت منطقه و نبود حمایت کافی، باعث شد بسیاری از این استعدادها در همان فوتبال محلی باقی بمانند.

ورزشکارانی شایسته و فنی که می‌توانستند سفیران ورزش دهدشت و پرچمداران فوتبال این منطقه در سطح کشور باشند، اما بسیاری از آنها، با وجود توانایی‌هایشان، هرگز به حق واقعی خود نرسیدند.

افضل آرانپور یکی از همین ستاره‌ها بود؛ بازیکنی که ظرفیت فنی و توانایی لازم برای درخشش در سطوح بالاتر فوتبال کشور را داشت.

تمام فاکتورهای یک مهاجم تمام‌عیار

قدرت بدنی، سرعت، استقامت، تکنیک، شوت‌زنی، دریبلینگ، گلزنی و گل‌سازی؛ افضل ارانپور مجموعه‌ای از این ویژگی‌ها را در اختیار داشت.

کادرهای فنی و خطوط دفاعی حریفان برای مهار او برنامه‌ریزی می‌کردند، اما در بسیاری از مسابقات، مهار این مهاجم آسان نبود.

او از مدعیان همیشگی آقای گلی بود و هر بار که پا به میدان می‌گذاشت، هواداران انتظار داشتند نام او را در میان گلزنان مسابقه ببینند.

به همین دلیل، برای نسلی از هواداران فوتبال استان، افضل فقط یک مهاجم نبود؛ یک خاطره فوتبالی بود.

نامی که در تاریخ فوتبال استان ماند

فوتبال فقط جام‌ها و آمارها نیست؛ بخشی از آن خاطراتی است که در ذهن هواداران باقی می‌ماند.

افضل ارانپور نیز از آن دسته بازیکنانی است که نامش برای نسل‌هایی از فوتبال‌دوستان دهدشت و کهگیلویه و بویراحمد، یادآور روزهایی است که فوتبال با شور و عشق بیشتری دنبال می‌شد؛ روزهایی که یک مهاجم می‌توانست با یک حرکت، یک شوت یا یک گل، هزاران نفر را به وجد بیاورد.

افضل ارانپور نامی ماندگار در تاریخ فوتبال کهگیلویه و بویراحمد است؛ نامی که در خاطرات فوتبال این استان ثبت شده و از او می‌توان به‌عنوان یکی از مهاجمان شاخص و به‌یادماندنی فوتبال استان یاد کرد.

سیدابوصالح دانشفر 

کهگیلویه - دهدشت

(با اندکی تلخیص و تصرف)