مریم پارسا خبرنگار و فعال‌رسانه‌ای در یادداشتی به مناسبت روز خبرنگار نوشت:

به نام خداوند واژه‌ها و دل‌های بیدار

امروز، شاید دیگر صدای خش‌خش قلم بر روی کاغذهای کاهی به گوش نرسد؛ امروزه قلمِ خبرنگار، صفحه‌ی کوچک و روشنِ همان گوشیِ همراهی است که کلمات را با سرانگشتانی خسته اما امیدوار برایمان ردیف می‌کند. این صفحه‌های شیشه‌ای، امروزه پناهگاهِ واژه‌هایی هستند که از عمقِ جان برمی‌آیند. پشت هر لمسِ ظریف بر این صفحه، قلبی می‌تپد که دلواپس آگاهی است و چشمی که بیدار مانده تا حقیقت در غبارِ زمان گم نشود. 

گاه یک نوشته، یک گزارش یا حتی چند سطرِ لرزان در خلوتِ شب، تمامِ هستی و صدای خفته‌ی فردی است که در دوردست‌ترین نقطه‌ها ایستاده؛ کسی که غریبانه به افق خیره شده و هیچ جایی را نمی‌بیند که برایش فریاد بزنند. او در خلوت خود با دردهایش نجوا می‌کند و درست در همین لحظه‌ی تنهایی، نوشته‌ی خبرنگار است که آغوش می‌گشاید و بغضِ فروخورده‌ی او را به گوش جهان می‌رساند. خبرنگار، همان ترجمانِ نجیبی است که لرزشِ صدای بی‌صدایان را به کلماتی ماندگار تبدیل می‌کند.

در جغرافیای صبور و سبزِ استان کهگیلویه و بویراحمد، رنجی عمیق بر شانه‌های نجیبِ مردمانِ این دیار سنگینی می‌کند. رنج بر دوش مردمان دیار محرومی است که گویی در میان هیاهوی تریبون‌ها، کسی آن‌گونه که باید، آن‌ها را نمی‌بیند. دستان ترک‌خورده و نگاه‌های منتظری که سهم‌شان از زندگی، صبوری بوده است. اما قلمِ خبرنگار اجازه نمی‌دهد این غربت، بی‌پایان بماند. او می‌نویسد تا غبار فراموشی را از چهره‌ی این دیار پاک کند؛ او می‌نویسد تا بگوید این مردم هستند، نفس می‌کشند و نبضِ حیات در رگ‌های این خاک جاری است.

خبرنگار، از جنسِ همان واژه‌های نجیبی است که ترجیح می‌دهند خود در حاشیه بمانند تا متنِ حقیقت روشن‌تر دیده شود. او حضورش را در لابه‌لای سطرها پنهان می‌کند و بزرگ‌ترین پاداشش، نه نام و نشان، که رسیدنِ پیامِ حق است. شاید تنها زمانی نام او و سنگینیِ نگاهش بیشتر حس شود که از سرِ دلسوزی، قلمش را به نقد می‌گشاید و چراغی را بر گوشه‌های تاریک و کاستی‌ها می‌تاباند؛ نقدی که نه از سرِ گلایه، که از عمقِ عشق به این خاک و مردم است تا شاید مسیری هموارتر و فردایی روشن‌تر رقم بخورد.

ارزش یک خبرنگار و قلمش در همین سکوتِ پرمعنا و قداستِ تعهد است. او می‌نویسد نه برای آنکه خود دیده شود، بلکه برای آنکه دردهایِ پنهان دیده شوند. ارزش قلمِ او به حرمتِ حقیقت است؛ به امیدی است که در دل یک ناامید زنده می‌کند. هفدهم مردادماه، روزِ تجلیل از دستانِ نجیبی است که گوشی‌های همراه را به سلاحی برای بیداری و قلمی برای احقاقِ حق تبدیل کرده‌اند. روزِ پاسداشتِ راویانی است که در استان کهگیلویه و بویراحمد، فانوس به دست گرفته‌اند تا رنج‌های این مردمِ شریف، بدون روایت نماند.

روز خبرنگار، روز رویشِ دوباره‌ی امید در کالبدِ واژه‌ها، بر تمامی صاحبانِ قلم‌های پاک و صداهای بی‌صدایِ دیارمان، فرخنده و مبارک باد.

مریم پارسا