یاداشت
گفتگو و گزارش

روزگار تار میراث فرهنگی و گردشگری استان؛ «هر که آید، هر که رود، راکد بمان به حال خود»

در دنیای مدیریت، گاهی عوض شدن مدیران ر به مثابه دمیدن روحی تازه در کالبد یک سازمان می‌دانند، رفتن سعید طالبی‌پور با آن سابقه درخشان حراستی و آمدن سید مجتبی امیرحسینی، آنقدر در روند امور تأثیر داشت که اگر کسی چشم‌هایش را می‌بست، اصلاً متوجه جابجایی صندلی‌ها نمی‌شد.

روزگار تار  میراث فرهنگی و گردشگری  استان؛ «هر که آید، هر که رود، راکد بمان به حال خود»

 

در دنیای مدیریت، گاهی عوض شدن مدیران ر به مثابه دمیدن روحی تازه در کالبد یک سازمان می‌دانند، رفتن سعید طالبی‌پور با آن سابقه درخشان حراستی و آمدن سید مجتبی امیرحسینی، آنقدر در روند امور تأثیر داشت که اگر کسی چشم‌هایش را می‌بست، اصلاً متوجه جابجایی صندلی‌ها نمی‌شد. گویا قانون نانوشته‌ای در این اداره کل حاکم است: «هر که آید، هر که رود، راکد بمان به حال خود». در این میان، شکایت مسافران از وضعیت نامناسب بهداشتی در جاذبه‌های گردشگری به حدی رسیده که انگار تکریم مهمان در این دیار، مفهومی فراموش‌شده در کتاب‌های تاریخ است و شنیدن این جمله از زبان مسافران استان‌های همجوار که «ترجیح می‌دهیم به جای چشم‌اندازهای بکر شما، به همان جاهای همسایه برویم که حداقل یک دستشویی تمیز دارند»، برای مسئولان امر باید حکم یک فاجعه ملی را داشته باشد، اما ظاهراً این هشدارها نیز در اولویت‌بندی‌های روزمره، جایی پس از حاشیه‌نویسی روی پرونده‌ها دارند. کاروانسرا و بافت تاریخی بلادشاپور که می‌توانست نگین گردشگری جنوب کشور باشد، این روزها دارد به یک محوطه باستانی برای باستان‌شناسان آینده تبدیل می‌شود تا آنها کشف کنند که مدیران عصر ما چگونه از کنار این سرمایه عظیم با بی‌تفاوتی عبور کرده‌اند؛ این بافت، نه در اولویت برنامه‌های عمرانی است و نه حتی در لیست چشم‌اندازهای تبلیغاتی، گویی رقابت اصلی بر سر این است که چه کسی می‌تواند طولانی‌ترین مدت، بدون کوچکترین اقدامی، بر این گنجینه نظارت کند. البته نباید از برنامه‌های نمادین غافل شد؛ جشنواره انار مارین و انگور سی‌سخت، آن دو روز طلایی سال که فضای استان رنگی از شلوغی به خود می‌گیرد، اما این جشنواره‌ها نیز بیش از آنکه رونق‌آفرین باشند، شبیه به یک عکس دسته‌جمعی سالانه هستند که با تمام شدن دوربین‌ها، دودش هم در هوا محو می‌شود و خبری از زیرساخت نیست، خبری از استمرار نیست و خبری از آن «تکریم» موعود نیست؛ تنها یک مانور تبلیغاتی کوتاه‌مدت که نه انار را به مقصد می‌رساند و نه انگور را.  به راستی وقتی نبض مدیریت بر همان منوال سابق می‌تپد، تفاوت میان مدیر حراست‌سابقه و مدیر تازه‌نفس در چیست؟ مگر قرار است با عوض شدن چهره‌ها، سرنوشت گردشگری این خطه نیز دگرگون شود؟ شاید پاسخ در این جمله خلاصه شود که تا وقتی سیاست، همان بی‌سیاستیِ دیروز است، فرقی نمی‌کند نام صندلی‌نشین چه باشد؛ چه طالبی‌پور، چه امیرحسینی، که هر دو در بی‌عملی، شریک‌ الوعده  یکدیگرند.



نظرات پس از تایید انتشار خواهند یافت
کاربر گرامی نظراتی که حاوی ناساز، افترا و هر گونه بی حرمتی باشند منتشر نخواهند شد.

ارسال نظر




نظرات ارسالی 0 نظر

شما اولین نظر دهنده باشید!

یاداشت
گفتگو و گزارش