محمد بهرامی آنقدر زود از صحنه سیاست شد که انگار نه نماینده مجلس، که یک قرص  تاریخ انقضاش گذشته بود! هم موافق، هم مخالف و حتی بی طرف؛ همه یکصدا گفتند: «بهرامی، مردی که زود تمام شد!»

راز موفقیت معکوس بهرامی اما ساده بود؛ او تبدیل به کاپیتان تیمی شده بود که ترکیبش را کاملاً از بازیکنان دسته چندم بسته بود: افرادی خام‌تر، کم‌تجربه‌تر، نابلد، بی‌سابقه و فاقد تخصص ...

اما علاوه بر نزدیکان نابلد، نماینده بویراحمد گرفتار اینفلوئنسرها و بلاگر ها  شد، به گونه ای  که یادش رفت ته‌اش اصلاً نماینده است یا فردی که به دنبال روزمه مجازی است! ماجرای نماینده بهرامی شبیه  هدایت‌کننده‌ی قطاری است که او را  مجبور کرده بودند با تاکسیِ بدون مسیریاب، اتوبان را برود؛ طبیعی بود که نهایتاً توی جوی آب می‌افتد.

و اما معمای بزرگ هستی: بعد از چند دوره نفس‌گیر، هیچ‌کس نفهمید بهرامی به‌دنبال چه بود! نه طرحی داشت، نه برنامه‌ای، نه حتی یک شعار یک خطی! سوال اصلی اینجاست: خودِ بهرامی هم می‌دانست کجای این ماجراست یا مثل ماها، فقط آمده بود تماشا کند که چطور دارد از نردبان ترقی، سرسره‌ای به پایین می‌سازد؟! خلاصه که او رفت تا این درس بزرگ را به ما بدهد: گاهی بهترین عملکرد، همان نرفتن به مجلس است!