افتونیوز| علیرضا کفایی

به نظر می‌رسد پایداری از مدار تحولات خارج شده است؛ یا دست‌کم چنین می‌پندارد که در فضای توافق و تفاهم، دیگر سهم و جایگاهی نخواهد داشت. شاید بخشی از این هیاهو، جنجال و سروصدایی که به راه افتاده، از همین احساس ناشی می‌شود؛ احساسی از کاهش اعتبار، هم نزد مردم و هم در درون حاکمیت.

وگرنه چه نیازی به این همه التهاب‌آفرینی بود؟ آن هم از جریانی که سال‌ها از «بصیرت» و «ولایت‌مداری» سخن گفته و این مفاهیم را معیار سنجش دیگران قرار داده بود. اکنون چه رخ داده که همان مدعیان، از همان مسیر فاصله گرفته‌اند و در نقطه‌ای قرار گرفته‌اند که فاصله‌ای آشکار با خواست عمومی، مصالح کشور و حتی آنچه خود سال‌ها تبلیغ می‌کردند، پیدا کرده‌اند؟

شاید مسئله، از دست رفتن منافع و موقعیت باشد؛ گویی با تفاهم و کاهش تنش، موجودیت سیاسی آنان نیز به چالش کشیده می‌شود.

در این میان، این پرسش جدی‌تر می‌شود که آیا ایران برای آنان موضوعیت داشته است یا صرفاً ابزاری برای رقابت سیاسی؟ اگر چنین باشد، تغییر چهره و بازگشت با نام و شکل تازه نیز دور از انتظار نخواهد بود؛ همان‌گونه که در سیاست بارها دیده‌ایم.

اما آینده الزاماً از آنِ آنان نیست. جریان سیاسی‌ای که اعتماد عمومی را از دست بدهد، حتی اگر بماند، با تردید و پرسش دائمی جامعه روبه‌رو خواهد بود و همراهانش نیز به‌تدریج فاصله خواهند گرفت.

و اگر حاکمیت خود را با چنین جریان‌هایی تعریف کرده باشد، اکنون زمان آن است که مرزبندی روشن‌تری انجام دهد؛ راه خود را مستقل از منافع گروهی تعریف کند و به همه ایرانیان، به همه مردم، بازگردد.

خطر همیشه در کمین است؛

نباید گره بر باد زد، حتی اگر بر وفق مراد باشد.