دیاکو حسینی، پژوهشگر مسائل استراتژیک با اشاره به دیدگاه‌هایی که نظام را به ادامه‌ی جنگ یا تسلیم فرامی‌خواند، گفت: تصمیم‌گیران باید از هیاهوهای سیاسی و شعارهای افراطی چه در قالب تسلیم و چه جنگ دائمی عبور کرده و بر واقعیت‌های عینی متمرکز شوند. پایان این مناقشه تنها از مسیر توافقی می‌گذرد که منافع متقابل را تأمین کند.

آقای حسینی در گفت‌وگویی با انصاف نیوز درباره‌ی ادعای ترامپ مبنی بر محاصره دریایی ایران گفت: این سناریو از نظر تئوریک قابل تصور است، اما اجرای آن مستلزم کنترل دائمی و گسترده‌ای است که هزینه‌ها و ریسک‌های نظامی قابل توجهی به همراه دارد. در شرایطی که آتش‌بس برقرار است، هرگونه اقدام به محاصره عملاً یک کنش نظامی و به‌منزله نقض آتش‌بس تلقی می‌شود؛ امری که می‌تواند از سوی ایران به‌عنوان اقدام جنگی تعبیر شده و به شعله‌ور شدن دوباره درگیری‌ها بینجامد.

او در ادامه با اشاره به طرح‌های مطرح‌شده از سوی ترامپ این ایده‌ها را بیش از آن‌که راهکاری عملی بداند، نشانه‌ای از سردرگمی در مواجهه با وضعیت تنگه هرمزگان توصیف کرد و گفت: مسدودسازی یا تشدید محدودیت‌ها نه‌تنها به بازگشایی تنگه هرمز کمکی نمی‌کند، بلکه به احتمال زیاد به افزایش تنش و پایان آتش‌بس منجر خواهد شد.

این تحلیلگر در ادامه به پیامدهای اقتصادی چنین رویکردی اشاره کرده و گفت: افزایش قیمت نفت و اختلال در زنجیره تأمین جهانی، دامنه‌ای فراتر از منطقه خواهد داشت و کشورهایی از چین و هند گرفته تا اروپا را متأثر خواهد کرد؛ وضعیتی که حتی به زیان منافع ایالات متحده نیز تمام می‌شود.

او در ادامه  افزود: هیچ چشم‌انداز روشنی وجود ندارد که چنین اقداماتی بتواند به حل مناقشه یا تغییر موازنه کنترل در تنگه هرمز منجر شود؛ بلکه حتی ممکن است به‌نوعی تأیید دوباره‌ای بر توان ایران در اعمال نفوذ در این گذرگاه راهبردی باشد.

در بخش دیگری از این گفت‌وگو، دیاکو حسینی با اشاره به تجربه مذاکرات در اسلام آباد، بن بست  کنونی را ناشی از طرح مطالبات حداکثری، به‌ویژه از سوی آمریکا، دانست و گفت: ادامه جنگ در نهایت طرف‌ها را دوباره به همان نقطه اول یعنی میز مذاکره بازخواهد گرداند.

او اینطور توضیح داد که ایالات متحده ناگزیر خواهد بود از خواسته‌های حداکثری فاصله گرفته و بر مطالباتی تمرکز کند که با منافع ایران نیز سازگارتر است. هیچ راه گریزی از این واقعیت وجود ندارد که پایان این مناقشه تنها از مسیر توافقی می‌گذرد که منافع متقابل را تأمین کند.

حسینی با تأکید بر اولویت منافع ملی و امنیت بلندمدت گفت: تصمیم‌گیران باید از هیاهوهای سیاسی و شعارهای افراطی چه در قالب تسلیم و چه جنگ دائمی عبور کرده و بر واقعیت‌های عینی متمرکز شوند؛ چراکه پیامد تصمیمات آنان نه‌تنها بر امنیت و رفاه ایران، بلکه بر ثبات منطقه و حتی نظام بین‌الملل تأثیرگذار خواهد بود.