اَفتونیوز| در سفر اول سید ابراهیم رئیسی طبق اعلام مسولان، ۸۹ هزار و ۸۱۴ نامه و درخواست مردمی در استان صورت گرفت و این آمار به اندازه‌ی جمعیت یکی از شهرهای بزرگ استان و نزدیک به جمعیت مرکز استان است و تعداد نامه‌ها نسبت به تناسب جمعیت استان بی‌سابقه بود.

به نظر می‌رسد در سفر دور دوم سید ابراهیم رئیسی نیز  آمار نامه‌ها به رئیس جمهور دست کمی از سفر قبلی نداشته باشد.

پرواضح است محتوای این نامه‌ها شامل مواردی مانند: کمک مالی، اشتغال و استخدام، ساخت مسکن، وام ضروری و قرض‌الحسنه، هزینه درمان، تامین جهیزیه و تامین اقلام ضروری است.

قبل از این‌که در رابطه با این موضوع رفتار مردم یا مسولان را مورد قضاوت قرار دهیم باید دانست نامه‌نگاری به مسولان و انتظار حل مشکلات نشان از سطح آزمندی و ناتوانی دارد که بر روح و روان مردم استان مستولی شده است و اما از طرف دیگر  این  پدیده  نشان‌دهنده  سیاست  تهی‌دست‌پروری است که در ساحت سیاسی و فرهنگی استان ما رایج است.

بدیهی است که نمی‌توان نمی‌توان مشکلات جامعه را به‌صورت فرد به فرد و با نامه‌نگاری حل کرد.

دوای دردِ جامعه‌ی امروز ایران، کمک‌های بلاعوض و مواردی از این دست نیست. بلکه در ساحت‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی دولت موظف است سیاست‌های بازتوزیع ثروت را برای جلوگیری از افزایش شکاف طبقاتی مد نظر قرار دهد.

بنای فرهنگ نامه نویسی به رئیس جمهور را محمود احمدی نژاد گذاشت، هر چند این پدیده در دوره حسن روحانی کاهش یافت اما با شروع دوره ریاست جمهوری سید ابراهیم رئیسی شتابی دوباره گرفته است.