افتونیوز _ سابقا در یاداشتی با عنوان "موحد محصول دموکراسی" به نقش موحد در شتاب( چهار دوره حضور) و رکود پس آن ( دهه ی هشتاد و نود که حضور نداشت) به وضوح اشاره کردم. نوشتم‌که دوران رکود زمانی آغاز شد که اشتغال به عنوان مهمترین بحران و دغدغه ی ما یک دلیل بزرگ دارد که بشدت کتمان می شود. "سهم ما در ساختار دولت و هسته های اجرایی بسیار اندک است" و این نتیجه ی عدم حمایت مجلس نشینان بعد از موحد از جوانان نخبه و فرهیخته بود. اولین جلسه ی توجه به رسانه ها و پرسش و پاسخ را اگر چه موحد کمی دیر هنگام و در سال پایانی نمایندگی در سال ۱۳۸۵ در سالن هلال احمر کلید زد. اما سوال مهمتر و تاسف عمیق تر این است. چرا پس از ایشان این روند ادامه نیافت؟ چرا بعد از موحد بعنوان متولی امر، گسترش و تعمیق فضای پاسخگویی و مسولیت پذیری روز به روز به فراموشی سپرده شد؟ تا اسفند ۹۸ که سرانجام تصمیمِ جمعی طیف وسیعی از مردم و جناح های مختلف سیاسی بر آن شدند که موحد تنها کسی است که میتواند همچنان علمدار نمایندگی حقیقی مردم و پاسبان دموکراسی خواهی و مولفه های مقدس آن باشد. مشروطه خواهی گاه دست تفنگ را می بوسد گاه دست قلم را و در این بین نیازمند مردانی دانا و بصیر و جسور و بی باک است. که مرزهای آن هنوز در دستان سید محمد موحد است. یونس هدایت مقدم